0

“Maria de Buenos Aires” Astor Piazzolla

10 października 2020 19:00 (sobota)

Tango Operita  |  Basen Artystyczny WOK przy ul. Marii Konopnickiej 6

WSZYSTKIE TERMINY:
1 października, 2 października, 3 października, 8 października, 9 października, 11 października
(kliknij w datę, aby przejść do wydarzenia)
Premiera 18 stycznia 2020 r.

 

 

Muzyka: Astor Piazzolla
Libretto: Horacio Ferrer
Przekład: Jarosław Gugała / Katarzyna Dembicz / Paulina Bojarska

Reżyseria: Michał Znaniecki
Kierownictwo muzyczne: Hadrian Tabęcki
Scenografia: Luigi Scoglio
Kostiumy: Magdalena Dąbrowska
Choreografia: Inga Pilchowska
Światła: Darek Albrycht
Projekcje: Karolina Jacewicz
Asystent reżysera: Anita Maszczyk
Kierownik produkcji: Mirosław Riedel

El Duende:
Marek Kaliszuk
María, La Sombra de María:
Alicja Węgorzewska
La Voz de un Payador / Una Voz de Ese Domingo:
Mikołaj Adamczak (Tre Voci)
Porteño Gorrión con Sueño / Analista Primero:
Miłosz Gałaj (Tre Voci)
Ladrón Antiguo Mayor:
Wojtek Soko Sokolnicki (Tre Voci)

Zespół Wokalny: Karolina Geryń, Magda Smulczyńska, Sylwia Stępień, Kinga Głogowska, Paulina Łysikowska, Ewa Puchalska, Tomasz Grygo, Piotr Jakacki, Aleksander Słojewski, Krzysztof Matuszak, Andrzej Milewski, Piotr Pieron (1-9.10. i 11.10.2020), Łukasz Geryń (10.10.2020)

Kierownik Zespołu Wokalnego: Krzysztof Kusiel-Moroz

Tancerze: Jakub Piotrowicz (1-9.10.2020), Volodymyr Ryga, Sebastian Piotrowicz, Jakub Jóźwiak, Joanna Marta Kierzkowska, Mirosław Woźniak, Katarzyna Barbara Reisch, Anna Reisch-Rogowska, Karolina Kiermut, Natalia Jóźwiak, Kamila Giergoń, Zyta Bujacz-Dziel, Jacek Foltyn, Marek Bratkowski (10-11.10.2020)

Anioły: Szymon Osiński (9,11.10), Bartosz Daniel Figurski, Marek Zajączkowski, Karolina Żaneta Banaszek, Katarzyna Barbara Reisch (1-3.10), Marek Bratkowski (8.10.2020)

Maria 5: Marita Kaca
Maria 15: Marta Tabęcka

 

ORKIESTRA TANGO ATTACK
Bandoneon – Grzegorz Bożewicz
Gitary – Piotr Malicki
Fortepian – Hadrian Filip Tabęcki
gościnnie:
Flet: Marcin Kamiński,
Skrzypce: Karolina Nowotczyńska, Anna Konrad,
Altówka: Justyna Poprawska,
Wiolonczela: Izabela Buchowska,
Kontrabas: Jan Hutek,
Instrumenty perkusyjne: Marta Maślanka,
Perkusja: Piotr Maślanka, Robert Siwak.

Jeśli szukać tego najbardziej szczególnego dzieła w dorobku ojca Tango Nuevo – Astora Piazzolli – pozycji, która w sposób jednoznaczny ugruntowałaby jego niekwestionowane miejsce wśród największych indywidualności muzyki XX wieku, to bezspornie jest nim „Maria de Buenos Aires”. Jedni nazywają ją operą złożoną z tang i milong, utrzymaną w głównym nurcie Tango Nuevo, inni – operetką, rozpisaną na ludzkie emocje, pasje, słabości i miłość, opartą na frazach tańca wyklętego. Sam Piazzolla mówił, że tytułowa Maria jest personifikacją Buenos Aires – miasta pięknego, ale kryjącego w sobie również mroczne, nieznane zaułki.

Tango Nuevo to muzyka, którą krytycy definiują w sposób dosyć barwny. Samego Piazzollę czynią kimś, kto tango – taniec zakazany, aż kipiący od erotyzmu – z portowych zamtuzów wyprowadził na filharmoniczne salony. Z dziełem tym mierzyli się wybitni skrzypkowie i mistrzowie bandoneonu. Sam Gidon Kremer, którego rejestracja płytowa „Maria de Buenos Aires” to interpretacja wzorcowa, mówił: „To muzyka ‎pełna wirtuozerii, emocji i głębi, tak typowych dla dzieł innego mistrza, Nicolo Paganiniego. Bije z niej romantyzm i determinacja, uczucia tak silne, ‎że potrafią pchnąć do zbrodni”.

UWAGA! Treść przedstawienia jest przeznaczona dla osób powyżej 16 roku życia.

 

***

 

Zdjęcia z premiery, 18 stycznia 2020 r., w roli Marii Gosha Kowalinska

previous arrow
next arrow
previous arrownext arrow
Shadow
Slider

Wszystko zaczęło się 8 maja 1968 roku. To wtedy świat po raz pierwszy usłyszał opowieść o Marii, kobiecie z Buenos Aires, która stała się personifikacją nie tylko miłości, ale i wyparcia ludzkich uczuć. To wówczas odbyła się premiera „Marii de Buenos Aires” – dzieła Astora Piazzolli, człowieka, który wyciągnął tango z portowych zamtuzów i w postaci tango nuevo wprowadził je do filharmonicznych sal. Piazzolla wespół z librecistą i poetą Horacio Ferrerem otworzyli przed Marią cały świat, bo opowieść, to wszystko co dzieje się między narodzinami a śmiercią bohaterki, to odbicie świata z jego pięknem i złem, czystością i zgorszeniem. Maria od półwiecza jest w drodze, bo jej życie, tak jak każdego z nas, jest drogą. Fabuła zatacza krąg. Koniec zaczyna być początkiem, a początek de facto jest końcem. W sztuce wszystko jest możliwe. Te przejmujące frazy zabrzmiały pierwotnie w Sala Planeta nie gdzie indziej jak właśnie w Buenos Aires. Potem były The Alaska Center for the Performing Arts, Houston, Los Angeles, Waszyngton, Canberra, Nowy Jork, St. Petersburg, dziesiątki innych na całym świecie… I wreszcie dzisiaj Warszawa. Z ogromną przyjemnością prezentujemy Państwu na scenie Basenu Artystycznego Warszawskiej Opery Kameralnej „Marię de Buenos Aires” – spektakl przedstawiający świat z jego jasnymi i mrocznymi stronami; rzeczywistość, która raz cieszy, a kiedy indziej przeraża.
Wraz ze wspaniałymi artystami opowiemy Państwu historię kobiety, która zauroczona muzyką – tangiem, wchodzi w metaforyczną smugę cienia. Ale cień i mrok nie istniałyby bez blasku i jasności. Noc bez dnia i vice versa… I niech będzie to chwila refleksji, takie symboliczne spojrzenie wstecz, wejrzenie w nasze ludzkie wnętrze, wprost do głębi uczuć.
Niech ta muzyka oczaruje Państwa swoim zniewalającym rytmem i skłoni do refleksji. Bo czyż nie o to chodzi w sztuce?

dr hab. Alicja Węgorzewska-Whiskerd
Dyrektor Warszawskiej Opery Kameralnej

Zdjęcia z 7 marca 2020 r., w roli Marii Alicja Węgorzewska.

previous arrow
next arrow
previous arrownext arrow
Shadow
Slider

Rozmowa z Michałem Znanieckim, reżyserem tango operity „Maria de Buenos Aires”:

Jak zareagował pan na propozycję dyrekcji Warszawskiej Opery Kameralnej, by na scenie Basenu Artystycznego wystawić tango operitę Astora Piazzolli?
Szukaliśmy projektu, który byłby skrojony na potrzeby sceny Basenu Artystycznego i wykorzystał wszystkie atuty tej przestrzeni. Bo to właśnie przestrzeń, jaką jest Basen Artystyczny, była w tym projekcie punktem wyjścia. To od niej wszystko się zaczęło. Basen Artystyczny jest przestrzenią nowoczesną, trochę alternatywną, gdzie nie do końca będą sprawdzały się pozycje z repertuary klasycznego, dlatego szukaliśmy pozycji, która by tym wymaganiom odpowiadała. Idealnym wyborem była więc Maria de Buenos Aires, operita Astora Piazzolli. Basen Artystyczny stwarza widzom nowy sposób odbierania sztuki. Akcja dzieje się przed nimi, za nimi, uczestniczą w niej. Ta pozycja będzie świetnie się tam sprawdzać. Co więcej – wiem już, że Marię de Buenos Aires będziemy pokazywać na różnych festiwalach, w różnych teatrach i przestrzeniach, ale gorąco polecam wszystkim zobaczyć ten spektakl właśnie w Basenie Artystycznym.
O czym opowiada Maria de Buenos Aires wystawiana przez Warszawską Operę Kameralną? Czy jest to wersja wierna oryginałowi? Czy widzów coś zaskoczy?
W strefie muzycznej nie ma żadnych cięć. Na pewno, to co usłyszą widzowie w wykonaniu orkiestry i zespołu Tango Attack zachwyci najbardziej wymagających fanów Piazzolli. Zaprezentujemy tango pełne niuansów, smaczków, ale nie pod publiczkę, nie popisowe, tylko głębokie, pełne kunsztu, zapewniające ciągłość akcji. Fragmenty Marii de Buenos Aires są bardzo popularne wśród melomanów, ale z mniejszą instrumentacją, czyli z około 6-8 instrumentami. W wersji muzycznej, którą proponujemy w Warszawskiej Operze Kameralnej mamy 14 instrumentów, co dodaje tej genialnej partyturze pełności. Oryginalne libretto jest dość skomplikowane, ale i w tej sferze jesteśmy dość wierni oryginałowi. Historia Marii pokazana jest w sposób nierealistyczny. Spektakl zamknięty jest klamrą – zaczyna się i kończy pogrzebem Marii. W pierwszym akcie opowiadamy historię Marii i o tym jak doszło do jej śmierci, w drugim obserwujemy już jej ducha, który krąży po Buenos Aires – mieście przedstawionym w sposób surrealistyczny, gdzie podkreślone są jego paradoksy.
A kim właściwie jest tytułowa Maria?
Maria jest metaforą Buenos Aires. Duszą tego miasta, duszą tanga. Maria jest też synonimem typowej mieszkanki Buenos Aires. Kogoś, kto w wyniku emigracji do tego miasta się przeniósł – bo Buenos Aires jest miastem imigrantów. Nawet obecnie mieszkańcy Buenos Aires nie przedstawiają się jako Argentyńczycy. Z dumą mówią, że są potomkami Hiszpanów, Włochów, czy Polaków. Imigrantów, którzy zaczynali tam od zera. To, z jakiej warstwy społecznej pochodzi tytułowa Maria nie ma żadnego znaczenia, bo do Buenos Aires trafiali wszyscy – artyści, naukowcy, robotnicy. Dlatego Maria może być zarówno prostytutką, jak i profesorem akademickim. W Buenos Aires wszyscy na starcie mieli równe szanse – taki właśnie był pomysł na to miasto. Oczywiście jednym się udawało, innym nie – o tym też opowiada nasz spektakl. Ważne w tej historii jest jednak ten równy start, tolerancja, różnorodność kulturowa i religijna oraz to, że ci wszyscy ludzie potrafią żyć w tym magicznym mieście obok siebie, z wzajemnym szacunkiem i tolerancją. W Buenos Aires nie ma dzielnic włoskich, hiszpańskich, żydowskich czy polskich – co obserwujemy na przykład w Stanach Zjednoczonych. Nie ma też dzielnic biednych i bogatych – wszyscy żyją obok siebie. Na jednej ulicy stoją kościoły katolickie, synagogi i meczety. I to jest właśnie w tym mieście piękne.
Chyba nikt o tym nie wie lepiej niż Pan – od dwunastu lat mieszka Pan w Buenos Aires. Co zaprowadziło Pana do tego zakątka świata? Miłość do tanga?
Kompletny przypadek. Do wyjazdu do Argentyny zainspirowała mnie długa rozmowa z Placido Domingo, z którym ówcześnie pracowałem. Szukałem wtedy absolutu, swojego miejsca na ziemi. Mieszkałem wtedy we Włoszech, częściowo w Hiszpanii. To Placido Domingo zasugerował mi, bym wyjechał do Argentyny. I nie chodziło tu o wspaniałą naturę, architekturę, czy inne czynniki, które miały uczynić moje życie szczęśliwszym. Chodziło o ludzi. O to jak żyją, jak się komunikują, jaką tworzą społeczność. Miał rację. Spotykałem w Buenos Aires przypadkowych ludzi, którzy zapraszali mnie na milongi, na herbatę czy zwykłą pogawędkę. Ważną częścią ich życia jest oczywiście tango. Mieszkańcy Buenos Aires często spotykają się, by razem w ciszy potańczyć, wyrzucić z siebie emocje – te pozytywne i te negatywne. Fascynujące jest też to, że Argentyńczycy rozmawiają – nie monologują, tylko rozmawiają – tego brakuje mi u Europejczyków. Bardzo szybko poczułem się częścią tej społeczności. Mieszkańcy Buenos Aires, to najlepsza emigracja z lat 30-tych. Ludzie chodzą tam do teatru, uwielbiają dyskutować, nie posługują się stereotypami. To jest piękne.
W głównej roli zobaczymy Alicję Węgorzewską. Czy trudno było namówić dyrektor Warszawskiej Opery Kameralnej do skorzystania z tej propozycji?
To bardzo trudna i wymagająca rola. Tytułowa Maria praktycznie cały czas jest na scenie. Dlatego to ogromne wyzwanie, również kondycyjne. O niej się śpiewa, o niej się mówi, jest motorem napędzającym dwugodzinny spektakl: charyzma i wytrzymałość są niezbędne. Trzeba też poczuć w sobie tango – to wyzwanie dla każdej artystki – ale myślę, że Alicja to wszystko w sobie ma.

 

  • Udostępnij
Font Resize
Contrast