0

STANISŁAW MONIUSZKO – „NOWY DON KISZOT, CZYLI STO SZALEŃSTW”

03 maja 2018 18:00 ( czwartek )

Teatr Warszawskiej Opery Kameralnej, Al. Solidarności 76b

Inscenizacja i reżyseria: ROBERTO SKOLMOWSKI
Kierownictwo muzyczne, dyrygent: STANISŁAW RYBARCZYK
Multimedia: WOJCIECH HEJNO
Choreografia: ELŻBIETA LEJMAN-KRZYSZTYNIAK
Choreografia żonglerska: MARTA KUCZYŃSKA
Scenografia: MAŁGORZATA SŁONIOWSKA

Kasztelan: MACIEJ KRZYSZTYNIAK
Karol, syn Kasztelana: MAREK BELKO
Zofia, synowica: AGATA CHODOREK
Mateusz Sędziłko, burmistrz bliskiego miasteczka: SZYMON GĄSIOROWSKI
Michał, służący Karola: MIKOŁAJ BOŃKOWSKI
Jakub, stary sługa Kasztelana: PIOTR ŁYKOWSKI
Boruta, leśniczy i karczmarz w dobrach Kasztelana: MACIEJ ŁYKOWSKI
Małgorzata, jego żona: ANNA GRYCAN
Kmotr, stróż karczemny: MICHAŁ ZIEMAK
Wójt: BOGDAN MAKAL
Inwalid: TOMASZ ŁYKOWSKI

Wieśniacy, Wieśniaczki, Dworzanie:
ALEKSANDRA DYRNA
MAGDALENA MAKOWSKA
URSZULA MILEWSKA
SYLWIA GORAJEK
KATARZYNA RADOŃ
TOMASZ RADZISZEWSKI
BARTOSZ NOWAK

W roli Konia Rosynanta: PIOTR DANIELUK

ZESPÓŁ INSTRUMENTÓW DAWNYCH WARSZAWSKIEJ OPERY KAMERALNEJ
„MUSICAE ANTIQUAE COLLEGIUM VARSOVIENSE”

Przygotowanie solistów i zespołu wokalnego: TADEUSZ PŁATEK
Współpraca muzyczna: ANNA SNELEWSKA
Opracowanie materiałów muzycznych: ANDRZEJ WOLAŃSKI, GRZEGORZ WIERZBA
Koordynacja projektu: AGNIESZKA MARCINOWSKA
Inspicjent: RENATA TOKARSKA

Krotochwila w trzech aktach, w oryginalnej polskiej wersji językowej, do libretta Aleksandra Fredry.

Moniuszko, pisząc muzykę do „Nowego Don Kiszota”, miał zaledwie 22 lub 23 lata, jednak można usłyszeć w niej już  zapowiedź takich oper, jak „Flis”, „Verbum nobile” czy nawet „Straszny dwór”.

Historia rękopisu „Nowego Don Kiszota” Stanisława Moniuszki jest stosunkowo dobrze znana. Istotne znaczenie mają w tym względzie trzy następujące dokumenty: dziękczynny list Moniuszki z Wilna do Fredry we Lwowie z 22 lipca 1842 roku, wyczerpująca notatka późniejszego właściciela rękopisu Adama W. Cybulskiego ze Lwowa, zamieszczona w pięknym wydaniu trzech „Śpiewów” z „Nowego Don Kiszota” w 1851 roku we Lwowie, i obszerna publikacja „Nieznane dzieło Moniuszki” jego wnuka Adama Cybulskiego, spadkobiercy rękopisu, w piśmie „Tydzień. Dodatek literacko-naukowy «Kurjera Lwowskiego»” z 20 kwietnia 1902 roku. Jak wynika z listu kompozytora, przesłał on rękopis Aleksandrowi Fredrze do Lwowa, prawdopodobnie w 1842 roku. Fredro z kolei ofiarował w 1845 roku otrzymany rękopis swojemu przyjacielowi Adamowi W. Cybulskiemu, po śmierci którego stał się on własnością jego wnuka Adama Cybulskiego. Moniuszko dedykował swoją muzyczną kompozycję Fredrze, na karcie tytułowej kopii rękopisu widnieje znamienny napis: „w dowód najszczerszego uwielbienia / dla Autora tego dzieła / poświęcona”.

Fredro, Adam W. Cybulski i jego wnuk Adam Cybulski czynili nieustanne starania, by „Nowego Don Kiszota” z muzyką Moniuszki wystawiono we Lwowie. Niestety, bez powodzenia.

Rękopis krotochwili Moniuszki zawiera dziesięć numerów wokalno-instrumentalnych (cztery – w pierwszym, trzy – w drugim oraz trzy – w trzecim akcie), rozbudowaną symfoniczną uwerturę i orkiestrowe preludium – Entreacte przed aktem drugim. Muzycznie najbardziej rozbudowana jest partia Karola, tytułowego Don Kiszota, któremu Moniuszko powierzył – oprócz ansambli à la Rossini – dwie arie: „Śpiewy” i stylową „Dumkę” w akcie trzecim (duet z Zofią).

„Nowy Don Kiszot” Fredry z muzyką Moniuszki nie był wykonany za jego życia. Pierwszy raz krotochwilę Fredry z „oryginalną” – jak pisano – muzyką Moniuszki, w opracowaniu Dobrzańskiego i pod kierownictwem muzycznym Stefana Sutkowskiego, zaprezentowano 2 lipca 1966 roku na scenie Teatru Narodowego w Warszawie.

  • Udostępnij
Font Resize
Contrast