0

Elbląska Orkiestra Kameralna

27 czerwca 2019 19:00 ( czwartek )

Cykl: Festiwal Mozartowski

Koncert  |  Kościół Ewangelicko-Reformowany

Wykonawcy:

Soliści: Karolina Nowotczyńska, Marcin Zdunik
Elbląska Opera Kameralna
Dyrygent Marek Moś

 

Program:

  1. Wolfgang Amadeusz Mozart – Symfonia koncertująca Es-dur KV 364
  2.  Wolfgang  Amadeusz Mozart – Divertimento F-dur KV 138
  3. Alfred Schnittke – Moz-Art à la Haydn
  4. Symfonia na orkiestrę smyczkową nr 2 d-dur  F. Mendelssohna

 

 

Program koncertu wypełnią dwa dzieła mozartowskie oraz dwie kompozycje zawierające w sobie pewne reinterpretacje historyzmu muzycznego z epok późniejszych. Symfonia koncertująca to specyficzna forma, odzwierciedlająca jeszcze dalekie powiązania z muzyką baroku (concerto grosso), jednak w mozartowskim świecie wypełniona jest już zupełnie nową treścią. Z kolei divertimento poprzez swą lekką konstrukcję wywodzi się z muzyki użytkowej. Dwa pozostałe utwory to już romantyczne i dwudziestowieczne spojrzenie w przeszłość muzyczną.

Symfonia koncertująca na skrzypce i altówkę to jeden z najpiękniejszych utworów instrumentalnych Mozarta. W dziele tym zawarł kompozytor nie tylko szlachetność i klasyczne proporcje ale wprowadził zupełnie nowy typ dyskursu muzycznego pomiędzy instrumentami. Utwór charakteryzuje się plastycznymi tematami, ich rozwinięcie zawsze postępuje naturalnie, partie solowe choć wymagające, nie są przesadnie wirtuozowskie. Dzieło pozostaje symfonią, a więc zgodnym współbrzmieniem wielu warstw instrumentalnych. Divertimento F-dur jest znaną kompozycją i charakteryzuje się lekkością formy oraz włoską żywiołowością w układzie tematów muzycznych. Obie kompozycje uzupełniają pod względem charakteru: symfonia jest ważka i poważna, divertimento bliższe jakby klimatowi buffa.

Inny świat emocji dźwiękowych prezentuje kompozycja Mozart a’la Haydn Alfreda Schnitke z roku 1977. Dalekie echa klasyczno-romantycznych efektów dźwiękowych, niejako wyrwane z kontekstu historycznego frazy, pasaże przypominające obiegowe figury z muzyki klasycyzmu. Te wszystkie polistylistyczne elementy współtworzą nieco szalony świat muzyczny. Jest to poniekąd zabawa pewnymi konwencjami, przedstawianymi czasem w nieco przekrzywionej formie. Takie zabiegi znamionują całą twórczość estońskiego kompozytora.

Symfonia D-dur Felixa Mendessohna to dzieło dość wczesne bo pochodzące z roku 1821. Kompozycja jest rodzajem pastiszu w stylu późno-barokowym z elementami klasycyzmu. W całym dziele dominuje polifonia w stylu bachowsko-haendlowskim. A tematy kształtowane są na sposób klasyczny, choć nadal w polifonicznej aurze. Dzieło jest niewątpliwym efektem fascynacji jaką wykazywał młody Mendessohn muzyką dawną. Był on chyba po Mozarcie pierwszym, kolejnym muzykiem który uległ czarowi muzyki baroku, i przez całe życie pozostawał pod przemożnym wpływem dzieł Bacha i Haendla.

Elbląska Orkiestra Kameralna prowadzi słuchaczy w różne światy muzyczne, poczynając od Mozarta który jest głównym punktem odniesienia w programie koncertu. Schnitke i Mendelssohn to dwaj kompozytorzy którzy osiemnastowieczną muzykę przekształcają, i tworzą z niej nową, indywidualnie nakreśloną jakość brzmieniową.

 

 

  • Udostępnij
Font Resize
Contrast