0

Benjamin Britten – The Rape of Lucrece – występ specjalny Sankt-Petersburg Chamber Opera

17 grudnia 2017 18:00 ( niedziela )

Opera  |  Teatr Warszawskiej Opery Kameralnej, Al. Solidarności 76b

Kompozytor: Benjamin Britten
Reżyser: Jurij Aleksandrow
Scenograf: Zinowij Margolin

On –   WIKTOR ALESZKOW

Ona – JULIA PTICYNA 

Collatinus, wódz rzymski –  ANTON MOROZOW 

Lukrecja,  żona Collatinusa – NATALJA WOROBJOWA 

Junius, wódz rzymski –  JADGAR JUŁDASZEW

Tarkwiniusz, syn króla Rzymu – ALEKSIEJ PASZIJEW

Bianka, mamka Lukrecji  – WIKTORIA MARTEMJANOWA

Lucia, służąca Lukrecji –  JEWGIENIJA KRAWCZENKO

Świadek –  WŁADISŁAW MAZANKIN

Benjamin Britten – „The Rape of Lucrece”/ „Gwałt na Lukrecji”

Tragedia muzyczna /z jednym antraktem/

Libretto: Ronald Dunkan na podstawie sztuki André Obey

Premiera odbyła się 22 stycznia 2005 roku

Spektakl odznaczony najwyższą nagrodą teatralną Sankt-Petersuburga „Zołotoj Sofit” 2006 rok

 

Reżyseria, inscenizacja  – Jurij Aleksandrow   

Scenografia – Zinowij Margolin

Kostiumy – Wiaczesław Okuniew

Światło  – Irina Wtornikowa

Ruch sceniczny – Dawid Awdysz

Reżyserzy – Tatiana Karpaczewa,

Kierownictwo muzyczne – Nelli Abdi

Dyrygent – Maksim Walkow            

Spektakl był wystawiany na teatralnych festiwalach operowych: w Omsku i Permie.

O Brittenie mówi się i pisze, jako o kompozytorze-Angliku, pierwszym po Purcellu, który zyskał światowe uznanie.

Po śmierci „Brytyjskiego Orfeusza”, jak nazywano Purcella, żaden z angielskich kompozytorów nie odkrył się na tyle wyraziście, aby światowa publiczność tak emocjonalnie, z zainteresowaniem i niecierpliwością oczekiwała ukazania się jego kolejnych nowych utworów. Został nim tylko Britten, który zyskał sławę w naszych czasach.

Benjamin Britten urodził się 22 listopada 1913 roku w hrabstwie Suffolk. Początek twórczej biografii Brittena przypomina młodość Szostakiewicza: znakomity pianista, znający tajniki rzemiosła kompozytorskiego, zadziwiający znajomością literatury muzycznej wszystkich gatunków, bezpośredniością i stałą gotowością do pisania muzyki.

Britten zyskuje zainteresowanie, a tym samym sławę za granicą poprzez wysoką ocenę jego utworów na festiwalach muzyki współczesnej we Włoszech (1934), Hiszpanii (1936) i Szwajcarii (1937).

Jeden z głównych tematów twórczości Brittena – protest przeciwko przemocy, wojnie, potwierdzenie wartości kruchego i bezbronnego świata ludzkiego – najsilniej wyraził się w operze „Gwałt na Lukrecji” (1946). Historia cnotliwej Rzymianki Lukrecji, po raz pierwszy opisana przez rzymskiego historyka Tacyta, zainspirowała wielu koryfeuszy literatury światowej, w tym Szekspira. Lukrecja, żona rzymskiego wodza Luciusa Collatinusa, została zhańbiona przez Sekstusa Tarkwiniusza, który znalazł schronienie w jej domu. Nie mogła znieść hańby i popełniła samobójstwo, wyjawiając przed śmiercią mężowi i ojcu zdradę Sekstusa.

W Rosji opera „Gwałt na Lukrecji” została po raz pierwszy wystawiona przez teatr „Sankt-Petersburg Opera”. „Lukrecja” zajęła stałe miejsce w repertuarze teatru.

 „Jesteśmy odpowiedzialni za to, aby utwór Brittena został dostojnie przedstawiony i spotkał się z adekwatną reakcją ze strony publiczności. Artyści prezentują w spektaklu zupełnie inne maniery i estetykę, niż w operach rosyjskich i włoskich kompozytorów. Po prostu „zagrać” tę muzykę jest niemożliwe – pierwotnie napisana została jako opera-protest, jako reakcja na wydarzenia II Wojny Światowej. Rezygnując z ilustracyjności wymyśliliśmy swoją historię. Gra jest podyktowana wspaniałą muzyką Brittena…

Opera jest wykonywana w języku angielskim. Po pierwsze, przekazywane jest piękno kompozycji, po drugie, potrzebowałem solidnego, bez operowych upiększeń, tekstu dokumentalnego zawartego w oryginale.

Britten pisał operę, mając na uwadze w pełni określony czas, widza, trupę teatralną, która nie mogła być wielką w okresie powojennym. „Gwałt na Lukrecji” – to dokument epoki, dziecko swojego czasu. Historia, która przydarzyła się Lukrecji, jest tragiczna, ale ja skoncentrowałem uwagę na okrutnym otoczeniu bohaterki.  

Chciałem poruszyć ten temat i jednocześnie go humanizować. Tak pojawiły się 2 postacie – On i Ona, które w rzeczywistości są twarzami teatru, wyrażającymi nasze stanowisko. W operze są one oznaczone, jako chór męski i chór żeński – postronni obserwatorzy, w moim spektaklu – główne postacie.

 Wraz z ich pojawieniem się rozpoczyna się spektakl, a ostatnie słowo należy do nich. To wieczny dialog między Kobietą a Mężczyzną o miłości, oddaniu, zdradzie. Oni, jak dwaj stalkerzy, wprowadzający nas w historię, powtarzającą się spiralnie –  to samo okrucieństwo, przemoc, samotność, barbarzyństwo… Celowo umieściłem te postacie na widowni, aby publiczność przeżyła tę historię razem z nami” – mówi Ludowy Artysta Rosji Jurij Aleksandrow.

 

  • Udostępnij
Font Resize
Contrast